ในตอนแรกอาหารกะว่าจาเขียนเรื่อง "วิ่งประเพณี" ที่คณะ
แต่เนื่องจากรูปยังไม่ได้ลง เอนทรี่นี่เลยมารับ Tag จากคุณ Black_DeviL ก่อนค่ะ
ขอบคุณนะคะที่ทำให้อาหารมีงานทำ  ^^

เริ่มกันเลยละกันเนอะ

1. คุณรู้สึกอย่างไร กับการ "เป็นคนไทย" ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินไทยผืนนี้

  มันไม่สามารถจะบรรยายเป็นคำพูดได้ค่ะ คำเดียวที่อยากจะพูดออกมาคือ "รักทุกอย่างที่เป็นไทย" ค่ะ

2. คุณอยากทำอะไร เพื่อประโยชน์ของส่วนรวม เพราะอะไร

  อาหารอาจจะทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
การไม่ทำอะไรที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้ค่ะ
เมื่อเราทำหน้าที่ของเราได้ดี ก็เป็นการทำประโยชน์ต่อส่วนรวมอีกอย่างหนึ่งนะคะ

3. หากคุณพบชาวต่างชาติที่เขาไม่ประทับใจประเทศเรา จากภาพข่าวที่เผยแพร่ในเชิงลบ ทั้งในและต่างประเทศ คุณจะประชาสัมพันธ์ประเทศเราให้ชาวต่างชาติประทับใจได้อย่างไร

  ไม่มีอะไรที่เชื่อถือได้ เท่ากับการมาเห็นด้วยตาของตัวคุณเอง แล้วคุณจะเสียใจที่ไม่ได้มาที่นี่

4. ให้คุณบอกความภาคภูมิใจเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมวัฒนธรรมไทยที่คุณภูมิใจ

  ยิ้ม ไหว้ ทักทาย ด้วยความเต็มใจค่ะ ^ ^

5. หากคุณพบกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงตามสถานที่สำคัญต่างๆ คุณอยากจะบอกเขาว่า

  หิวมั้ยคะ

6. ภาพที่อยากเห็นมากที่สุด

  คนไทยกอดกัน

7. แนะนำเพลงที่คุณอยากให้ฟัง เพราะ...

  ถนนสายแสงตะวัน

8. ส่ง Tag

  ให้กับใครก็ได้ที่คุณคิดว่า คุณรักเมืองไทย

9. ให้คุณกล่าวประโยคสุดท้าย คุณจะกล่าวว่า

  รักประเทศไทยให้มากๆนะคะ ไม่มีใครรักเรา เท่ากับเรารักกัน

 

บ่อยครั้งที่ฉันเคว้งคว้างเดินไปท่ามกลางผู้คน
สั่งให้เท้าสองเท้านั้นก้าวไปอย่างเหนื่อยล้า
มีแต่ความคิดท้อแท้ในใจ กับเกมชีวิตและโชคชะตา
กับปัญหาที่ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไป
แต่ฉันบังเอิญมองไปไปเจอภาพชายผู้หนึ่ง
ที่วันนี้สองขาของเขาโดนตัดขาดหาย
ชายหนุ่มคนนั้นเขาใช้ขาเทียม
ผลักดันชีวิตของเขาให้ก้าวไป

กลับทำให้ฉันค้นพบว่าฉันไม่ได้อ้างว้างเดียวดายต่อไป
ยังมีผู้คนมากมายที่เขาต้องดิ้นรนยิ่งกว่าฉัน
และความหวังที่พวกเขามี มันเหมือนแสงของตะวัน
ที่จะเป็นแรงใจ ให้ฉันยังคงก้าวไป
ชายชราคนหนึ่งนั่งลงที่ตรงข้างทาง
หยิบเอาของไร้ค่า เสื้อผ้าเก่าๆ มาขาย
ภาพเด็กผู้หญิงน้อยๆ คนหนึ่ง หยุดยืนข้างรถร้องขายมาลัย
ซ่อนความหวังน้อยๆ นั้นไว้ใต้เงาหมอกควัน

กลับทำให้ฉันค้นพบว่าฉันไม่ได้อ้างว้างเดียวดายต่อไป
ยังมีผู้คนมากมายที่เขาต้องดิ้นรนยิ่งกว่าฉัน
และความหวังที่พวกเขามี มันเหมือนแสงของตะวัน
ที่จะเป็นแรงใจ ให้ฉันยังคงก้าวไป
ชายชราคนหนึ่งนั่งลงที่ตรงข้างทาง
หยิบเอาของไร้ค่า เสื้อผ้าเก่าๆ มาขาย
ภาพเด็กผู้หญิงน้อยๆ คนหนึ่ง หยุดยืนข้างรถร้องขายมาลัย
ซ่อนความหวังน้อยๆ นั้นไว้ใต้เงาหมอกควัน

ทุกๆครั้งที่เสียงหัวใจอ่อนลงทุกที
ที่ถนนสายนี้นัดฉันมาบอกความหมาย
ภาพจากถนนสายแสงตะวัน บอกเล่าให้ฉันเห็นโลกที่เป็นไป
ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิตฉันไว้ ไม่ให้หมดหวัง
บอกให้ฉันได้รู้ว่าฉันยังคงมีหวัง และวันนี้ฉันพร้อมจะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

 

 

 แวะมาเยี่ยมกันได้นะคะ http://food-r-han.hi5.com

edit @ 6 Jul 2008 17:11:45 by อาหารจานด่วน