อาหารจานด่วน

 

ทุกเสียงกระซิบที่ยังอ่อนล้า ทุกๆเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา
ในยามค่ำคืนที่แสนเว้งว้าง ไขว่คว้าความสุขใด

 


อาหารไม่ได้เข้ามาทักทายหลายวันเลย...ขอโทษด้วยนะคะ
ช่วงนี้ชีวิตกำลังสับสนวุ่นวายกับการปั่นงาน เพราะใกล้จะสอบแล้วววว...
วันนี้เลยแอบหนีงานกองโต แวะมากราบที่ตักงามๆของทุกๆคนค่ะ 


ในเอนทรี่นี้เป็นงานอีกหนึ่งชิ้นของอาหารร่วมกับสมาชิกกลุ่มที่มีอุดมการณ์เดียวกัน


"หนังสือทำมือ...เพื่อน้อง"


 จัดทำโดยกลุ่มคนประมาณ 10 คน (หญิงล้วน) ที่มีคุณสมบัติบางอย่างเหมือนกัน...

 เรียนคณะเดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกัน (วศ.มก.)
 เรียนวิศวะแต่ไม่ชอบการคำนวณ  
 ระหว่างที่อาจารย์สอนก็ง่วง หรือไม่ก็นั่งวาดรูปที่ชีทของเพื่อน 
 มีไอเดียที่บรรเจิดไม่ค่อยมีใครอยากจะเหมือน
 มีพื้นฐานด้านงานเขียนพอสมควร (ถ้ามีประสบการณ์บนกำแพงจะดีมาก)
 เปิดเผย  ใจกว้าง  รักเด็ก  และ...โสด

ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุดค่ะ...



นิทานที่กำลังจะได้อ่านเป็นอีกหนึ่งเล่มที่กำลังจะจัดทำขึ้นค่ะ
เป็นหนังสือภาพนิทานสำหรับเด็กค่ะ
โดยอาหารเจ้าเก่ารับหน้าที่ดำเนินเรื่องการเขียนเหมือนดังเดิม
แต่ในเรื่องนี้การใช้คำอาจจะไม่ยากมาก เพราะผู้อ่านเป็นเด็กค่ะ 
อาหารอ่านแล้วยังรู้สึกว่าแปลกๆ เหมือนจะไม่เพราะ 
ใช้เวลาในการแต่งประมาณครึ่งชั่วโมง...งานเร่งค่ะ


ถ้าอ่านจบแล้วช่วยอาหารตั้งชื่อเรื่องหน่อยนะคะ 
นึกอยู่หลายชื่อแต่ก็ยังไม่ค่อยโดนเลยค่ะ
หนังสือทำมือเล่มนี้สำเร็จเมื่อไหร่ รับรองเลยว่าอาหารจะนำมาอวดโฉมแน่นอนค่ะ




 แต่ถ้า...ใครมีเรื่องราวดีดีของตัวเองที่อยากแบ่งปันให้น้องๆได้รู้บ้าง
โดยต้องการให้อาหารและเพื่อนๆนำมาจัดทำเป็นหนังสือทำมือก็ยินดีค่ะ
งานนี้เพื่อเด็กๆนะคะ...
แต่ขอย้ำนะคะว่าต้องเป็นผลงานของตัวเอง ไม่ได้คัดลอกมาจากที่ไหน

มาร่วมแชร์ประสบการณ์ดีดีร่วมกันได้เลยนะคะ   

 

       ตะวันเคลื่อนแสงฟากฟ้าสว่างจ้า
สายลมพาพัดมาเปลี่ยนใบไม้ไหว
ทิวเขาสูงเขียวชะอุ่มร่มป่าไพร                
ลำธารใสสัตว์น้อยใหญ่อยู่รวมกัน
หมู่ภมรเฝ้าดอมดมลิ้มรสกลิ่น                 
ข้างผาหินดอกสีสดแต้มสีสัน
ดอกไม้สวยกลิ่นละมุนนานาพรรณ          
ช่อดอกหันหาแสงส่องบนฟ้าไกล


       ยังมีสัตว์สี่สหายเปรียบคู่แค้น          
เฝ้าหวงแหนอยากครอบครองในป่าใหญ่
แย่งอำนาจอย่างไม่มีใครยอมใคร            
ทำป่าไพรชุลมุนเพราะช่วงชิง


      สัตว์ที่หนึ่งเจ้าหอยทากตัวเพียงนิด    
แต่จ้องคิดชิงชังแค้นในทุกสิ่ง
ตัวนุ่มนิ่มมีเปลือกหนาให้แอบอิง              
คิดเป็นสิงห์ขึ้นเป็นหนึ่งเหนือผู้ใด
เฝ้าโอ้อวดยกตนข่มใครต่างรู้                  
อวดว่าตูเคยบินร่อนในฟ้าใส
อวดว่าเคยดำดินดิ่งมุดลงไป                  
อวดว่าคว้าดวงจันทร์ได้ในพริบตา
เล่าเรื่องใดให้เขาฟังต่างส่ายหัว             
ตาเหม่อมัวหูทวนลมมิถือสา
หอยทากน้อยคิดเอาเองว่ากลัวข้า           
เปล่งวาจาเบ่งตนไปล้วนเงียบงัน


      เจ้างูเหลือมคอยคดเคี้ยวตัวที่สอง     
ทำเพียงจ้องกินสัตว์เล็กทั่วไพรสัณฑ์
โมโหร้ายไม่สนใครนอกจากมัน                
เฝ้ากีดกันห้ามผู้ใดใหญ่กว่าตน
อยากเป็นหนึ่งในป่าไพรอันอุดม              
ขนเสือห่มกันหนาวไว้เพราะไร้ขน
หากฝนตกจับค้างคาวเอาไฟลน              
แล้วนอนกรนหลับฝันดีใต้ปีกมัน
หากพายุพัดพาผ่านลมผันผวน                
ม้าวิ่งรวนจะนอนมองอย่างสุขสันต์
เกาะปีกนกบินหนีไกลไปเร็วพลัน            
ไม่หวาดหวั่นคิดเกรงกลัวต่อสิ่งใด


      สัตว์ต่อมากระรอกหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์  
เที่ยวเกเรยุแยงเขาให้สงสัย
ว่าที่คบคือศัตรูหรือเพื่อนใจ  
แตกหักไปมากหลายพวกเพราะตัวมัน
เห็นผู้อื่นทุกข์ใจก็แสนสุข         
เห็นไฟลุกเค้าแก่งแย่งมันน่าขัน
เห็นมิตรแท้ตัดห่วงใยที่ผูกพัน         
เห็นฆ่าฟันแล้วสนุกเบิกบานใจ
คิดให้เขาจ้องเคียดแค้นกันทั้งหมด      
คิดพูดปดยุยงต่อคอยเฉไฉ
คิดให้เค้าผูกใจเจ็บวิ่งหนีไกล       
แล้วป่าไพร ณ แห่งนี้เป็นของเรา


      สัตว์สุดท้ายปัญญาน้อยสมองช้า 
เจ้าควายป่าตัวอ้วนใหญ่กว่าใครเขา
คิดไม่เป็นเชื่อคำพูดที่มอมเมา       
ไม่ช้าเจ้าตกเป็นเหยื่อไม่รู้ตัว
เจ้านกบอกกินเผ็ดแล้วจะผอม       
มันก็ยอมเคี้ยวกินพริกวิ่งไปทั่ว
หน้าสีดำกลายเป็นแดงเพราะความกลัว 
ใจระรัวตัวระส่ำล้มพับไป
อยากจะเป็นเจ้าป่าเจ้าชีวิต    
เพียงแค่คิดอยากมีคนคอยรับใช้
เพียงแค่หวังกินอิ่มท้องก็สุขใจ  
เพียงอยากให้ตัวสบายไร้กังวล


       เมื่อสงครามความแก่งแย่งและแข่งขัน 
เกิดจากมันทั้งสี่สู้ให้รู้ผล
เจ้าหอยทากค่อยคืบคลานอย่างวกวน   
กระรอกซนปีนกิ่งไม้ดูท่าที
เจ้าควายโง่มุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่   
เพื่อหวังให้กระรอกหนุ่มอย่าถอยหนี
ดังตึงตังสั่นสะเทือนทั้งปฐพี         
ตัวเล็กหนีเท้าเหยียบพลาดตกมาพลัน
เหลือบตามองเห็นหอยทากคืบเร็วรี่
มันรีบปรี่วิ่งไปตามรอยคลานนั้น
เจ้าโอ้อวดตื่นตกใจในทันควัน      
ควายตัวนั้นกำลังเข้าประชิดตัว
อยากพ้นภัยคิดแผนร้ายจึงอวดโอ้       
ว่าตัวโตใหญ่เท่าช้างแม้เพียงหัว
เจ้าควายฟังเพียงเท่านั้นก็นึกกลัว    
จึงหมุนตัววิ่งหนีไปทางเจ้างู


       ฝ่ายงูเหลือมเห็นเหตุการณ์ในทุกสิ่ง   
โมโหยิ่งที่เจ้าควายยังคิดสู้
เจ้าหอยทากคงคิดว่าตนไม่รู้             
กระรอกอยู่ใต้ต้นไม้อาฆาตมอง
ศัตรูร้ายคิดต่อกรผูกใจเจ็บ           
เท่าตะเข็บยังเห็นข้าเป็นที่สอง
ควายใหญ่กว่าแต่ตัวข้าไม่เป็นรอง    
ตีตราจองผู้ครองป่าข้าผู้เดียว
เมื่อควายโง่หวังจะเหยียบให้จบมิด      
เจ้าเหลือมคิดหลบเลื้อยไปในป่าเขียว
แต่เจ้าควายก็วิ่งตามอย่างปราดเปรียว         
เจ้าเหลือมเลี้ยวในทันควันกันขาควาย    


       แล้วเอ่ยว่าข้าพ่นพิษใส่ขาเจ้า    
เหลือมเอ่ยเล่าควายหลงเชื่อก็ใจหาย
ตื่นตระหนกเมื่อรู้ตนจะต้องตาย        
หลงแผนร้ายเจ้าเหลือมจ้องจะกินมัน
อ้าปากกว้างหวังเขมือบเจ้าควายโง่      
ถึงตัวโตลืมนึกไปเฝ้าคิดฝัน
จะเป็นหนึ่งในป่าหล้าต้องกินมัน    
คิดเช่นนั้นอ้าปากกลืนควายตัวโต
หายใจติดอึดอัดท้องเวลานั้น     
ดิ้นรนพลันเลื้อยเลี้ยวคดอย่างโมโห
เป็นเพราะเราคิดโลภมากอยากใหญ่โต    
หยิ่งยโสจึงต้องตายพร้อมเจ้าควาย


      เพียงหอยทากและกระรอกที่ยังอยู่
ฝ่ายแรกรู้กระรอกเจ็บยังไม่หาย
กระรอกหนุ่มจ้องตารู้ว่าคิดร้าย   
รีบดันกายเหยียดตัวยืนใกล้บ่อโคลน
หอยทากน้อยเฝ้ากระหยิ่มและยิ้มย่อง     
ตาจ้องมองปากยังอวดว่าโลดโผน
เก่งปีนป่ายตีลังกากลิ้งกระโจน     
ยังห้อยโหนเสกเถาวัลย์ได้ดั่งใจ
กระรอกน้อยแสนเจ้าเล่ห์ฟังดังนั้น      
แกล้งชมพลันปลาบปลื้มจิตน้ำตาไหล
บอกให้เจ้าลองทำอย่างที่พูดไป      
แล้วจะให้เป็นเจ้าป่าคุ้มครองตน


       หอยทากน้อยรู้ว่าตนทำไม่ได้  
เพราะเงื่อนไขที่ได้ฟังเริ่มสับสน
ลองทำตามที่โอ้อวดกลิ้งหมุนวน      
ไม่ช้าชนสะดุดหินปากบ่อโคลน
กระรอกหนุ่มจ้องเจ้าอวดกลิ้งตกแน่      
เป็นผู้แพ้หอยทากน้อยเริ่มห้อยโหน
เกาะปีนป่ายเปะปะแกว่งจึงจับโดน       
หางทะโมนรั้งจอมเล่ห์ตกพร้อมกัน


       เจ้าตัวนิดทั้งสองตัวโดนโคลนดูด    
ปากร้องพูดเรียกให้ช่วยดิ้นรนหัน
มองทางใดภายในป่าก็เงียบงัน    
ระลึกพลันถึงสิ่งร้ายที่ทำมา
ในวันนี้จึงไม่มีใครคิดช่วย  
ที่มอดม้วยเพราะบาปกรรมที่มีหนา
ทำสัตว์อื่นให้วุ่นวายทั่วธารา     
จึงต้องมาตายเพราะมีกิเลสตน


       นิทานนี้สอนให้หนูรู้ว่าผิด    
สอนให้คิดทำสิ่งใดต้องรู้ผล
สอนให้หนูอย่าได้คิดตามใจตน     
สอนให้สนคนหมู่มากอยู่รวมกัน
อย่าคิดโลภทำเกินตัวอยากเป็นใหญ่         
มันเป็นภัยกิเลสร้อนทุกข์โศกศัลย์
อย่าโอ้อวดยกตนข่มรังแกกัน    
ไม่ช้าพลันไฟร้อนรุ่มรุมสุมกาย
ต้องมีจิตเอื้อเฟื้อเผื่อแก่ผู้อื่น        
ทุกวันคืนหมั่นทำดีดังที่หมาย
เป็นคนดีเป็นที่รักพ้นอันตราย           
ความชั่วร้ายถูกกลืนกินเพราะความดี

     

และความรู้สึกที่เหมือนเดิม "คิดถึงนะคะ"
ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเมนท์เหมือนเช่นเคยค่ะ



P.S. ช่วงนี้อาหารอาจจะผลุบๆโผล่ๆนะคะ
แต่สัญญาว่า...พยายามจะไม่ดองแต่ละเอนทรี่นานเกินไปนะคะ